کتاب تو همانی که می اندیشی اثر جیمز آلن-گیتی خوشدل دست دو

تو همانی که می اندیشی
کتاب تو همانی که می اندیشی اثر جیمز آلن با ترجمه گیتی خوشدل توسط انتشارات قطره در 66 صفحه به چاپ رسیده است.

نویسنده این کتاب را سرشار از مفهوم راستین، اقتدار و سحر و جادو می خواند. این کتاب با استواری هر چه تمام تر به اثبات رسانده است که با وجود جثۀ کوچکش در زمینۀ تحول خویشتن یا خودیاری، ابزاری نیرومند بوده است. شاید به این دلیل که همواره می توان حقیقت را به زبانی ساده گفت، اما چون حقیقت بر زبان آید تأثیرش شگفت و شگرف و ژرف خواهد بود. اندیشه و قصد مادامی که اندیشه به قصد نپیوسته باشد، هیچ توفیق هوشمندانه ای به دست نمی آید. اکثریت مردم اجازه می دهند که پیوسته اندیشه بر اقیانوس زندگی شناور باشد. بی هدفی شرارت است، و آن کس که خواهان فاجعه و نابودی نیست، نباید بی مقصد پیش براند. آنان که در زندگی شان قصدی کانونی ندارند، دستخوش نگرانی ها و ترس ها و مشکلات و ترحم به حال خود می شوند، که جمیعاً نشانه های سستی است – که قطعاً مانند گناهان سنجیده و برنامه ریزی شده – (اگرچه در مسیری متفاوت) به شکست و ناکامی و بدبختی و فقدان می انجامد، زیرا سستی نمی تواند در کائناتی محاط در قدرت بقا یابد.

عناوین این کتاب:

«اندیشه و منش»

«اثر اندیشه بر اوضاع و شرایط»

«اثر اندیشه بر سلامت و تن»

«اندیشه و قصد»

«اثر عامل اندیشه در توفیق»

«رویاها و آرمان‌ها»

«آرامش»

متن پشت جلد کتاب:

مارک آلن، ناشر کتاب تو همانی که می‌اندیشی آن را اثری سرشار از مفهوم راستین، اقتدار و سحر و جادو می‌خواند. تو همانی که می‌اندیشی نزدیک صد سال تمام کتابی پرفروش بوده است. این کتاب با استواری هر چه تمام‌تر به اثبات رسانده است که با وجود جثه‌ی کوچکش در زمینه‌ی تحول خویشتن یا خودیاری، ابزاری نیرومند بوده است. شاید به این دلیل که همواره می‌توان حقیقت را به زبانی ساده گفت اما چون حقیقت بر زبان آید تاثیرش شگفت و شگرف و ژرف خواهد بود.

قسمتی از متن کتاب:

– آدمی به عنوان موجودی پیشرونده و تکامل یابنده هر جا که هست، هست تا بیاموزد که ببالد، و به محض اینکه از هر وضعیتی درس معنوی خود را بیاموزد، آن وضعیت کنار می رود تا برای اوضاع و شرایط تازه جا بگشاید.

– جان همان را به خود جذب می کند که در نهان به آن می اندیشد، آن را که دوست می دارد، و همچنین چیزی را که از آن می هراسد؛ به اوج آرزوهای ارج نهاده اش می رسد و به سطح آرزوهای نانجیبانه اش سقوط می کند، و اوضاع و شرایط وسایلی هستند که جان توسط آن ها همجنس خویش را می ستاند.

– آدمی از روی استبداد سرنوشت به محبس یا دارالمساکین نمی آید؛ اندیشه هایی که در سر می پروراند، و آرزوهای حقیرانه اش او را به این اماکن می آورد. اوضاع و شرایط آدمی را نمی سازد، او را بر خودش آشکار می کند.

– آدمی به عنوان خداوندگار و ارباب اندیشه، سازنده و آفریننده خویش و شکل دهنده به محیط است. حتی در لحظه تولد، جان به سراغ همجنس خود می رود و از طریق هر گام سفر زمینی خویش، آمیزه هایی از اوضاع و شرایطی را جذب می کند که بازتاب پاکی و ناپاکی، و نیرو و سستی اوست.