قرآن بایسنغری

قرآن بایسنغر نفیس به خط بایسنغر میرزا، ، شاهزاده تیموری بزرگترین قرآن نفیس موجود در جهان است و یکی از نسخه‌های خطی و ارزشمند قرآن است که توسط “محمدحسین فرحت” به خط میرزا نگارش شده‌است. ساخت این نسخه از دوران قاجار میلادی به شمار می‌رود و برخی منابع پیشنهاد می‌دهند که در سال‌های 1248 تا 1250 هجری شمسی نوشته شده است. این نسخه قرآن، از نظر فرهنگی و تاریخی بسیار حائز اهمیت است و به دلیل تاریخچه و سبک خطی خود، آثاری از مرزها و فرهنگ ایران باستان به نمایش می‌گذارد. این نسخه قرآن، با استفاده از خط میرزا نوشته شده و شامل ۶۰۰ صفحه است که بیش از ۱۴۰ صفحه آن در گنجینه آستان قدس رضوی نگهداری می‌شود. همچنین، تعداد قطره‌ها و مدادها و ابزارهای مورد استفاده در این قرآن، نشان‌دهنده توانایی، بلندمرتبه‌ترین نویسنده خطّ قرآن، یعنی میرزا محمدحسین فرحت است. اندازه قلم در این نسخه، بسیار کوچک است و در پایان هر صفحه، یک نقل قول از مؤسسه‌ای که این اثر را تأیید کرده و نیز نامگذاری فردی که خط قرآن را نوشته، نوشته شده است. همچنین، از صفحات جزئی تراشیده و گلدوزی شده نیز در این نسخه استفاده شده‌است. در ارکان کتابت این نسخه، برچسب‌های کوچکی در نوارهای بالا و پایین قرآن می‌باشد و در آن برای شماره گذاری هر صفحه، شماره تمامی سوره‌های موجود در آن صفحه و همچنین تعداد آیات هر سوره جایگزین شده است. قرآن بایسنغری به خط میرزا اولین بار در سال 1950 به نمایش عمومی درآمد، زیرا قبل از آن، این نسخه به عنوان یکی از گنجینه‌های آرشیوی یکی از فامیل‌های اشرافی ایران در خانه آن‌ها نگهداری می‌شد. حالا این نسخه، در “موزه ملی ایران” نگهداری می‌شود و برای بازدید علاقه‌مندان از میراث فرهنگی، به نمایش گذاشته شده‌است.