مجموعه در هوای انقلاب: قسم نخور

چشم هایم را که باز می کنم دست های بزرگ و قهوه ای بابا را توی دست هایم میبینم. چشم هایش سمت پنجره بسته اتاق است. به من نگاه نمی کند. فرصت خوبی است تا نگاهش کنم. چشم هایش خسته هستند. صورتش زرد شده  و موهایش تنک تر از قبل به نظر می رسند. ته ریش سفیدی توی صورتش در آمده. هیچ وقت بابا را با ته ریش ندیده بودم. دهانش زیر سبیل هایش پنهان شده. تکانی به خودم می دهم . بابا به من نگاه می کند و می پرسد: بهتری؟