کتاب تأملی بر آموزش دامپزشکی از تئوری تا اثر کامران شریفی

حرفۀ دامپزشکی دائماً و به میزان زیادی در معرضِ چالش‎های ناشی از روندهای اجتماعی، فنّاورانه، اقتصادی و سیاسی است. جا ماندن از وقایع بحرانی و بی‎توجهی به تغییرات آتی عواقب جدّی دارد. برخلاف تمامی تغییرات اجتماعی، ساختار و چارچوب اصلی برنامۀ آموزشی دانشکده‎های دامپزشکی مربوط به اوایل قرن گذشته است. در دوره‎ای که دامپروری ایران در یک دوران طولانی تا سال‎های ۱۳۷۰ عمدتاً الگویی مبتنی‌بر زندگی معیشتی و روستایی داشت، این برنامه بسیار کارا بود.
در طول سی سال گذشته تغییرات عمده‎ای در ساختار دامپروری و معیارهای بهداشت جهان رخ داده و نیازهای جدیدی به میدان آمده است؛ از جمله گرایش به نگهداری حیوانات خانگی و نیاز به بهداشت موادغذایی خوب و با کیفیت، این موضوع نقش دامپزشکان را بیش‌ازپیش برجسته کرده است. اینک خدمات و مراقبت‎های دامپزشکی بخشی مهم از روند تجارت جهانی است و دامپزشکان به نیازهای یک جهانِ جهانی‌شده، هم از بابت اقتصاد و هم از بابت بهداشت، باید پاسخی درخور بدهند. در حیطۀ سلامت یکپارچه، دامپزشکان بیش از سایر دیسیپلین‎های علمی واجد شرایط برای رهبری امور هستند. تمامی این تغییرات، لزوم بازنگری در آموزش دامپزشکی را الزامی می‎کند که موضوع کتاب حاضر است.