کتاب دختر مهتاب | اثر سو لین تن

 احساس کردم حفره ای که در قلبم بود بیشتر باز شد. بی اختیار در آسمان شب چشم گرداندم و ماه را پیدا کردم و گذاشتم نور روشن و ملایمش بر صورتم بتابد و مرهم دردم شود. یاد مادرم افتادم و او را در ماه مجسم کردم، بعد چشم هایم را بستم و ناخن هایم را کف دستم فرو کردم. نه، اجازه نمی دادم سایه ی این عشق نافرجام بر سرم سنگینی کند؛ من بیشتر از این ها بودم. خانواده ای داشتم که به یادشان باشم و آرزوهایی که به آن ها برسم… و یک ماه نه سر هم بود که فردا باید به جنگش می رفتم